Podział majątku na wypadek rozwodu

Wraz z chwilą zawarcia związku małżeńskiego pomiędzy  małżonkami powstaje wspólność majątkowa. W kilku sytuacjach majątek ten może jednak ulec podziałowi. Kiedy i jak należy go podzielić?

Do majątku wspólnego zalicza się:

  • wynagrodzenia za pracę oraz dochody pochodzące z innych działalności zarobkowych,
  • środki zgromadzone na rachunkach bankowych, funduszach oraz nieruchomości,
  • przedmioty codziennego użytku i samochody.

Nie wszystko zawsze jest jednak wspólne. Niektóre dobra uznawane są bowiem za majątek osobisty każdego z małżonków. Są to m.in.:

  • nagrody za osiągnięcia,
  • dochody z tytułu praw autorskich, wynalazków czy patentów,
  • odszkodowania za uszkodzenia ciała, utratę zdrowia, za wyjątkiem renty z tytułu całkowitej lub częściowej utraty zdolności do pracy.

Osobistym majątkiem są również przedmioty, nieruchomości czy samochody zakupione przed zawarciem małżeństwa. Własnością osobistą są też przedmioty i pieniądze otrzymane jako darowizna czy spadek.

Małżonkowie mają również możliwość zawarcia notarialnej umowy o rozdzielności majątkowej tzw. intercyzy. Pozwala to uniknąć problemów np. w sytuacji gdy jeden z małżonków prowadzi działalność gospodarczą. Bywa to jednak również postrzegane jako przejaw braku zaufania. Podpisanie intercyzy łączy się także z utratą prawa do wspólnego rozliczania się z podatku dochodowego.

Na mocy polskiego prawa wspólnota majątkowa może zostać podzielona dopiero po orzeczeniu rozwodu. Najlepszym rozwiązaniem jest porozumieniem się w sprawie podziału zgromadzonego majątku i rozwód bez orzekania o winie. Pozwala to zaoszczędzić sporo czasu i pieniędzy, gdyż w takiej sytuacji postępowanie sądowe jest krótkie. Podział majątku można także ograniczyć tylko do wybranych jego składników, a resztę zostawić na później.

Do podziału ruchomości (meble, samochody, sprzęt agd) i praw majątkowych (lokaty, fundusze) wystarczy pisemna umowa z opisem wartości przedmiotów oraz zasad ich podziału. Jeśli ich wartość po obu stronach nie będzie równa w kwestii małżonków jest ewentualna spłata czy dopłata. Podział nieruchomości musi mieć z kolei formę aktu notarialnego. Tylko wówczas podział jest ważny.

W sytuacji gdy małżonkowie nie mogą dojść do porozumienia, podziału majątku dokonuje sąd. Trzeba złożyć do niego stosowny wniosek, w którym określone zostały składniki majątku oraz dowody prawa własności. W przypadku nieruchomości konieczny jest też odpis z księgi wieczystej. Jeśli zaszła między małżonkami sytuacja sporna konieczne bywają relacje świadków. Skład i wartość majątku ustala sąd. Koszty związane z postępowaniem sądowym ponoszą oboje małżonkowie.

 

 

Alimenty na rodziców

Niewiele osób zdaje sobie sprawę z tego, że obowiązkiem alimentacji mogą zostać obarczone również dzieci względem swoich rodziców. Obowiązek dostarczenia  środków utrzymania obciąża krewnych w linii prostej. Najpierw jednak rodzice powinni zgłosić się o pomoc do swoich małżonków, a dopiero w drugiej kolejności do dzieci.

Przesłanki obowiązku alimentacyjnego

Rodzice mogą domagać się alimentów od dorosłych dzieci. Istnienie obowiązku alimentacyjnego wobec rodziców zależy od zaistnienia pewnych przesłanek. Rodzice muszą bowiem żyć w niedostatku, a dzieci mieć odpowiednie możliwości zarobkowo-finansowe, aby móc spełnić ten obowiązek. Niedostatek to stan, kiedy rodzice nie są w stanie zaspokoić swoich wszystkich lub części potrzeb. Sąd ma za zadanie zbadać, czy potrzeby te muszą być zaspokojone dzięki alimentom. Dzieci z kolei muszą mieć możliwości zarobkowo-finansowe płacenia nałożonych na nich alimentów. Składają się na nie m.n.:

  • wynagrodzenie z tytułu pracy zawodowej,
  • premie i dodatki do wynagrodzenia zasadniczego,
  • emerytura i renta,
  • odsetki z akcji,
  • akcje zgromadzone na funduszach bankowych,
  • inne np. dochody z tytułu wynajmu mieszkania.

Niedostatek i możliwości zarobkowo-finansowe muszą być spełnione łącznie, aby sąd mógł zasądzić alimenty.

Sposoby spełnienia obowiązku

Na ogół w zgodnych rodzinach rodzice nie muszą występować do sądu z pozwem o alimenty od swoich dzieci. Dorosłe dzieci bowiem same oferują swoim rodzicom pomoc finansową i nie tylko. Zabierają ich do domu lub dostarczają niezbędnych do życia środków. Jeśli jednak tak nie jest, mają prawo ubiegać się o alimenty od swoich dzieci. Obowiązek alimentacyjny wykonywany może być poprzez dostarczenie pomocy materialnej – leków, żywności, ubrań, opału na zimę itd. w zamian za  świadczenia pieniężne.

Rodzice mogą wybrać dziecko, od którego domagają się wykonywania obowiązku alimentacyjnego. Niekiedy jednak będące w dobrej sytuacji finansowej rodzeństwo może również zostać sądownie zobowiązane do płacenia alimentów za mniej zamożne siostry czy braci.

Niezgodność alimentacji

Czasem zdarza się, że rodzice nie interesowali się przez wiele lat swoimi dziećmi lub nawet je opuścili np. w dzieciństwie. Kiedy jednak te dorosły i dobrze sobie ułożyły życie, pojawiają się rodzice i domagają się od nich alimentów. W takim przypadku dziecko może powołać się na przepisy prawa cywilnego dotyczące naruszenia prawa podmiotowego. Dziecko może stwierdzić, że roszczenie rodzica o alimenty jest nadużyciem przysługującego mu uprawnienia. Domaganie się w takiej sytuacji alimentów jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego.

 

Co decyduje o przyznaniu opieki nad niepełnoletnim dzieckiem na wypadek rozwodu?

Rozwód jest silnym przeżyciem emocjonalnym dla całej rodziny. Jednakże sytuację tą najbardziej odczuwają dzieci. W większości kwestii o ich losie zadecyduje sąd. Jakie czynniki decydują zatem o tym, komu zostanie przyznana władza rodzicielska nad małoletnimi ?

Sporna kwestia

Wszelkie kwestie dotyczące władzy rodzicielskiej reguluje Kodeks Rodzinny i Opiekuńczy. Zazwyczaj, jeżeli strony nie wnoszą inaczej, sąd przyznaje władzę rodzicielską obojgu rodzicom. Orzeka jedynie o miejscu zamieszkania dziecka w każdorazowym miejscu zamieszkania jednego z nich. Istnieje również możliwość sprawowania opieki naprzemiennie. Wtedy małoletni mieszka np. tydzień czasu u ojca, a kolejny tydzień u matki. Jeżeli zaś dziecko ma zamieszkiwać wyłącznie u jednego z nich, wówczas niezbędne jest również ustalenie kontaktów małoletniego z drugim rodzicem. Nawet całkowite pozbawienie rodzica władzy rodzicielskiej, nie odbiera mu prawa do kontaktów. Najlepszym wyjściem z sytuacji jest wzajemne porozumienie między rodzicami. Wszelkie wspólne decyzje mogą być zawarte w formie ugody. Jeżeli jednak małżonkowie nie potrafią się zgodzić, co do formy i kształtu wykonywania władzy rodzicielskiej, sąd przeprowadza postępowanie dowodowe, które w przypadku spornych stanowisk, znacznie się przeciąga.

Sprzyjające przesłanki

Postępowanie dowodowe dotyczące ustalenia władzy rodzicielskiej oraz kontaktów obejmuje zeznania świadków, opinię Rodzinnego Ośrodka Diagnostyczno-Konsultacyjnego, wywiad kuratora środowiskowego oraz opinię innych biegłych sądowych, jeśli zachodzi taka potrzeba. Przesłanką do ustalenia miejsca pobytu dziecka przy jednym z rodziców jest przede wszystkim więź małoletniego, która jest przykładowo silniejsza do jednego z nich. Znaczenie mają również warunki bytowe i mieszkaniowe. Biegli RODK przeprowadzają szereg badań, na podstawie których wydają opinię. We wnioskach końcowych reasumują zebraną wiedzę i przedstawiają swoją propozycję. Opinia ta nie jest ostateczna. Sąd bowiem ma obowiązek wziąć pod uwagę całość postępowania dowodowego. Jednakże zazwyczaj małoletni dość łatwo potrafi określić i wyrazić swoje uczucia. Zatem opinia tego typu jest rzetelna. Istotne są również sprawozdania i zeznania kuratora sądowego, który ma obowiązek sprawdzić warunki bytowe dziecka, poprzez niezapowiedzianą wizytę. Jest to obiektywna opinia wydana przez specjalistę albowiem najłatwiej jest określić sytuację, kiedy przybywa się do czyjegoś domu bez wcześniejszej zapowiedzi. Istotnym czynnikiem jest również to, czy małoletni będzie musiał zmienić swoje dotychczasowe miejsce zamieszkania, czy w nim pozostanie. Przeprowadzka dla dziecka, zwłaszcza po rozstaniu rodziców, może być trudna. Jest to związane ze zmianą szkoły, czy przedszkola, utratą dotychczasowych kolegów i koleżanek.

Sąd wydając wyrok, bierze pod uwagę, przede wszystkim dobro dziecka. Rozwód rodziców jest dla niego ciężkim przeżyciem i trzeba mu zapewnić odpowiednie warunki, aby mogło się z tym pogodzić.

mural-1347673_640

Intercyza przedmałżeńska

divorce-619195_640Na zawarcie umowy prawnej, która reguluje podział majątku, decyduje się coraz więcej par. Umowa przedmałżeńska znana jest jako intercyza. Musi zostać sporządzona przez notariusza w formie aktu notarialnego. Jest ważna tylko w momencie, gdy podpiszą ją obie strony. Intercyza obowiązuje od momentu zawarcia związku małżeńskiego. Na mocy art. 51 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego intercyza daje obu małżonkom prawo do zachowania majątku nabytego jeszcze przed ślubem i tego nabytego już w trakcie małżeństwa. Ponadto umowa może zawierać również zapis jakie czynności o  charakterze majątkowym małżonkowie mogą dokonywać samodzielnie, a jakie nie. Intercyza w dowolnym momencie może zostać rozwiązana lub zmieniona. Taką umowę można też zawrzeć już w trakcie trwania małżeństwa.

Co warto wiedzieć o wspólnocie majątkowej?

Wspólnota majątkowa obejmuje majątek osobisty  żony i męża oraz majątek wspólny. Do majątku wspólnego należą m.in.:

  • wynagrodzenia za pracę oraz dochody z innych działalności prowadzonych przez małżonków,
  • przedmioty nabyte w czasie małżeństwa,
  • środki zgromadzone na rachunku pracowniczego lub otwartego funduszu emerytalnego,
  • dochody przynoszone przez majątki osobiste małżonków.

Wspólność majątkowa przestaje obowiązywać w kilku sytuacjach:

  • małżeństwo zostaje unieważnione – wspólność majątkowa przestaje obowiązywać w chwili uprawomocnienia się wyroku sądowego,
  • na skutek rozwodu – wspólność majątkowa przestaje obowiązywać w chwili uprawomocnienia się wyroku sądowego,
  • w chwili śmierci jednego lub obojga małżonków.

Co się dzieje kiedy ustaje wspólność majątkowa?

Po ustaniu wspólności majątkowej, niezależnie od powodu, każdy małżonek otrzymuje połowę zgromadzonego wspólnie majątku. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy w intercyzie znalazł się inny zapis w wyniku, którego po ustaniu wspólności jednemu z małżonków przypada większa część majątku. W momencie gdy jedno z małżonków wnosi o ustalenie udziałów z uwzględnieniem stopnia udziału każdego z małżonków w powstaniu majątku wspólnego, decyzja należy do sądu. Bierze on pod uwagę osobisty wkład pracy w wychowywanie dzieci oraz w wspólne gospodarstwo domowe. Powodem wniesienia do sądu sprawy tego typu może być m.in. gra na wyścigach konnych czy uprawianie hazardu przez jednego z małżonków. Od roku 2008 ustanowienia rozdzielności majątkowej przez sąd może żądać także wierzyciel. Na mocy art. 52 par. 1a Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego ustanowienia rozdzielności majątkowej może żądać również wierzyciel jednego z małżonków, jeśli „uprawdopodobni ,że zaspokojenie wierzytelności stwierdzonej tytułem wykonawczym wymaga dokonania podziału majątku wspólnego małżonków”.

Kto nie dostanie zachowku ?

smartphone-569515_1280

Wg prawa cywilnego, każdy ma swobodę dysponowania własnym majątkiem, także na wypadek śmierci. Kodeks cywilny w części spadkowej określa ustawową kolejność dziedziczenia wraz z różnymi wariantami, na wypadek, gdyby spadkodawca nie zostawił testamentu lub odwołał go, nie tworząc nowego. Jednak w wypadku, gdy rozporządzi swoim majątkiem, pomijając niektórych najbliższych, kodeks daje im mimo to pewne udziały w spadku. Jest to właśnie zachowek. A zatem jak mówi Prawo spadkowe – kiedy nie należy się zachowek?

Uprawieni do zachowku z ustawy

Kodeks Cywilny w art. 991 określa zamknięty katalog uprawnionych do otrzymania zachowku. Są to zstępni, małżonek i rodzice spadkodawcy, którzy byliby powołani do spadku z ustawy. Rodzice nie mogą występować o zachowek, jeśli nie ma testamentu, ale zmarły pozostawił dzieci, wnuki, prawnuki lub jego małżonek żyje. Standardowa wysokość zachowku w tych przypadkach to połowa tego, co uzyskaliby ustawowo. Wyjątkowo, w przypadku osób trwale niezdolnych do pracy albo małoletniego zstępnego są to dwie trzecie. Kolejne artykuły szczegółowo określają, w jaki sposób obliczyć wysokość zachowku.

Kogo można wyłączyć całkowicie ?

Pierwsza i najważniejsza kategoria osób, które spadkodawca może wyłączyć z dziedziczenia w całości, to rodzeństwo i dzieci rodzeństwa. W razie wyłączenia nie otrzymują oni zachowku, nawet gdyby stali się do niego ustawowo dopuszczeni.

Następnie, sąd może uznać kogoś za niegodnego dziedziczenia i wówczas nie otrzyma on ani spadku, ani zachowku. Dzieje się tak, jeśli sąd uzna, że: a)dopuścił się on ciężkiego przestępstwa wobec spadkodawcy,

b)wpłynął groźbą lub podstępem na spisanie lub odwołanie testamentu,

c)ukrył, zniszczył, podrobił lub przerobił zapisy testamentu, nawet jeśli ktoś mu w tym pomógł.

Kolejna kategoria to ci, którzy zrzekają się dziedziczenia. Zrzec się może ten, kto byłby z ustawy powołany do spadku, aktem notarialnym ze spadkodawcą. Jeśli taka umowa zostanie odwołana kolejnym aktem notarialnym między tymi osobami, to prawo do zachowku powraca.

Następnie, zachowek traci ten, kto spadek odrzucił. Przy czym prawa do zachowku nie traci ten, kto na mocy art. 1014 wykorzystał jedną z dwóch możliwości do częściowego odrzucenia spadku.

Ostatnia kategoria wyłączenia to małżonek, z którym zmarły był w separacji albo przed śmiercią wystąpił z wnioskiem rozwodowym lub o separację. Wtedy sąd często czeka na rozpoznanie takiego wniosku.

Jak przywrócić sobie prawo do zachowku ?

Najłatwiej „odzyskać” zachowek, jeśli z testamentu nie wynika wprost wola spadkodawcy lub przyczyna jego pozbawienia. Zachowek „wraca” też, jeśli osoba wydziedziczona testamentem udowodni, że uzyskała przebaczenie. Jest to nieodwracalne. Może też po prostu udowodnić, że dana przyczyna, wymieniona w testamencie nie istniała w chwili śmierci spadkodawcy. Ewentualnie, jeśli spadkodawca nie miał pełnej zdolności do czynności prawnych, można wykazać, że nie miał „pełnego rozeznania”, co robi.

Zarobki radców prawnych

Do zakresu obowiązków radcy prawego należy wykonywanie przed sądami lub innymi organami czynności wymagających uprawień radcowskich oraz adwokackich, identyfikowanie oraz rozwiązywanie problemów występujących w przedsiębiorstwie, kontrola zgodności umów oraz dokumentów z aktualnymi przepisami prawnymi, udział w negocjowaniu warunków umów, kontakt i współpraca z instytucjami prawnymi oraz współpraca z wewnętrznymi doradcami prawnymi.

Miesięczne wynagrodzenie na tym stanowisku to 7 100 zł brutto. Co drugi radca prawny zarabia 4 633 zł i jest to najniższa stawka dla 25% najgorzej zarabiających. Na wyższe wynagrodzenie może liczyć 25% najbardziej opłacalnych radców prawnych.

Wysokość  wynagrodzenia zależy od wielkości i kapitału firmy, wykształcenia, stażu pracy oraz regionu zatrudnienia.

Co czwarta osoba do której należy czuwanie nad zgodnością firmy zgodnie z prawem otrzymuje wynagrodzenie mniejsze niż 6137 brutto.

Około 25% specjalistów nie może liczyć na wyższą stawkę niż 3 tys. brutto/ To niestety o 308 zł mniej niż w ubiegłym półroczu.

Radca prawny jest profesjonalnym prawnikiem,który po ukończeniu studiów odbył szkolenie aplikanckie oraz przystąpił do zdania trudnego egzaminu państwowego przeprowadzonego przez ministra sprawiedliwości.

Dodatkowo osoba pracująca w tym zawodzie ma uprawnienia do reprezentowania klienta przed sądem we wszystkich sprawach. Pełni też funkcje obrońcy w sprawach karnych oraz karno-skarbowych od lipca 2015 roku.

Dlatego wyższe wynagrodzenie radcy prawnego od specjalisty nie powinno dziwić. W Polsce kierunki prawnicze wciąż cieszą się sporym zainteresowaniem. Na rynek trafia coraz więcej absolwentów adwokackich oraz radcowskich.

Radca prawny spełnia najwyższe wymagania stawiane przez państwo, ustawę i przepisy,które dotyczą etyki zawodowej.

przeciwieństwie od prawników bez odbytej aplikacji  każdy radca prawny posiada ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej, którego kwota wynosi 1,4 mln zł.  Według Ministra Sprawiedliwości wynika, że w ubiegłym roku aplikacje radcowską rozpoczęło kolejnych 2,3 tys studentów.

Średnie wynagrodzenie radcy prawnego zatrudnionego w firmie wynosi 10831 zł brutto.

Co czwarty specjalista ds. prawnych może liczyć na mniej niż 6709 zł brutto miesięcznie, a w przypadku 25% wynagrodzenie nie przekracza 3200 zł brutto.

25% otrzymuje wyższe wynagrodzenie niż 16 tys 641 zł brutto.

Co czwarty specjalista ds. prawnych może liczyć na mniej niż 6709 zł brutto miesięcznie, a w przypadku 25% wynagrodzenie nie przekracza 3200 zł brutto.

rzeciwieństwie od prawników bez odbytej aplikacji  każdy radca prawny posiada ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej, którego kwota wynosi 1,4 mln zł.  Według Ministra Sprawiedliwości wynika, że w ubiegłym roku aplikacje radcowską rozpoczęło kolejnych 2,3 tys studentów.

Szacuje się, że w ubiegłym roku aplikacje adwokacką rozpoczęło kolejnych 2,3 tys. studentów.

Ranking Wydziałów Prawa w 2016 roku

W zorganizowanym już po raz piątym Rankingów Wydziałów Prawa uczelni publicznych, znalazły się placówki z Krakowa, Warszawy i Białegostoku. Po raz pierwszy dokonano osobnej klasyfikacji szkół prywatnych, gdzie zwyciężyło Kolegium Prawa Akademii Leona Koźmińskiego; drugie miejsce zajęła Uczelnia Łazarskiego, trzecie zaś SWPS Uniwersytet Humanistycznospołeczny.
O tym, czy dany wydział znajdzie się w zwycięskim zestawieniu decydowały punkty zdobyte w następujących kategoriach: potencjał naukowy, jakość kształcenia młodych oraz projekty zagraniczne.

Ile kosztuje porada prawna?

  1. Etap przedsądowy.
  2. W sądzie.
  3. Bezpłatne porady prawne.
  1. Etap przedsądowy.

W tabeli 1. został przedstawiony cennik porad radców prawnych z 3 największych miast w Polsce.

 

Cena [zł netto] Usługa Miasto
80 Porada początkującego radcy prawnego Kraków
100 – 200 Sporządzenie pisma przez początkującego radcę prawnego Kraków
od 100 Pomoc prawna Wrocław
250 Pomoc prawna jeżeli prawnik musi przejrzeć dokumenty i zajmie mu to czas do dwóch godzin Wrocław
200 – 250/60 minut Jeżeli pomoc prawna przekracza analizę papierów w czasie powyżej dwóch godzin Wrocław
Od 150 Porada mecenasa z 30 – letnim doświadczeniem Kraków
150 – 300 Porada prawna Warszawa
200 – 300 Pismo sporządzone przez radcę Warszawa

Dzięki nam wiesz już się ile kosztuje porada prawna u adwokata w różnych miastach.

2. W sądzie.

W tym przypadku cena nie jest już tak ujednolicona, zależy ona przede wszystkim od: miasta, sprawy, dziedziny prawa, liczby rozpraw i prestiżu samego prawnika. Przed przystąpieniem do pracy prawnika, spisywana jest umowa z klientem, która z góry zakłada jaki koszt będzie musiał ponieść. Ceny stolicy kształtują się następująco:

  • od 1 000 zł – poprowadzenie sprawy w sądzie,
  • od 1500 zł – rozwój bez orzekania o winie,
  • od 3 000 do 5 000 zł (zazwyczaj bliżej tej górnej granicy) – rozwój z orzekaniem o winie,
  • od 2 000 do 5 000 zł – odszkodowane za błąd w sztuce lekarskiej, w sprawach pracowniczych bądź w walce o mająek,
  • od 8 000 do 10 000 zł – pozew przeciwko bankowi lub ubezpieczycielowi, gdzie klient może być pewny, że instytucje te odwołają się od wyroku i będzie musiał płacić za kolejne sprawy od 1 000 do 2 000 zł.

Można się także umówić z prawnikiem na procent od wygranej sprawy, zazwyczaj jest to w granicach 10 – 15%. Jeśli klient z Poznania, zatrudnia prawnika z Warszawy musi się liczyć z kosztami podróży i noclegów.

Jeżeli klienta nie stać na pełnomocnika w postaci adwokata, może on ubiegać się o prawnika z urzędu, któremu płaci państwo.

  1. Bezpłatne porady prawne.

Od 1 stycznia 2016 r. w Polsce, działają systemu darmowej pomocy prawnej na mocy ustawy stworzonej przez Ministerstwo Sprawiedliwości na stronie www: https://darmowapomocprawna.ms.gov.pl/pl/.

Kto może skorzystać z darmowej pomocy prawnej?

  • osoby do 26 roku życia,
  • osoby, które posiadają ważną Kartę Dużej Rodziny,
  • seniorzy po ukończeniu 65 roku życia,
  • osoby fizyczne, które w ubiegłym roku skorzystały z pomocy społecznej,
  • kombatanci,
  • weterani,
  • zagrożeni lub poszkodowani katastrofą naturalną, klęską żywiołową lub awarią techniczną.

Studia prawnicze od A do Z

  1. Charakter przyszłego studenta.
  2. Charakter studiów.
  3. Wybór uczelni.
  1. Charakter przyszłego studenta.

Studiowanie prawa jest jednym z najcięższych kierunków. Matura musi być zdana jak najlepiej a do przedmiotów, które muszą zostać wybrane jako dodatkowe zalicza się: język polski i obcy, historia i wiedza o społeczeństwie. Po ukończeniu liceum, absolwenci mogą wybierać pomiędzy uczelniami państwowymi i prywatnymi, gdzie te pierwsze wypadają dużo lepiej. W zależności od uczelni wymagalność zdania przedmiotów dodatkowych jest inna: na Uniwersytecie Warszawskim wymagany jest WOS,  na Uniwerku we Wrocławiu geografia a w Szczecinie matematyka i historia sztuki. Składając papiery na studia należy liczyć się z opłatą związaną z procedurami przyjęcia na studia – od 85 do 150 zł.

  1. Charakter studiów.

W formie wykładów i ćwiczeń przez pięć lat student prawa będzie uczył się na temat poszczególnych dziedzin prawa oraz nabywał umiejętności posługiwania się językiem prawniczym. Pierwszy rok ma charakter ogólny i dominują takie przedmioty jak: historia rzymska, prawa, państwa. W kolejnych latach student poznaje kolejne działy prawnicze, tj.: prawo karne, cywilne, administracyjne oraz historię doktryn prawnych. Na trzecim roku, uczy się o wszelkiego rodzajów postępowaniach: cywilnych, administracyjnych i administracyjno – gospodarczych. W ostatnim roku do głównych przedmiotów należą: prawo pracy, prawo finansowe i prawo handlowe. W ramach ćwiczeń, studenci analizują konkretne przypadki przy pomocy przepisów, ucząc się umiejętności interpretacji.

  1. Wybór uczelni.

W Polsce, w każdym dużym mieście istnieje Uniwersytet, na którym można studiować prawo:

  1. Uniwersytet Warszawski – wydział prawa i administracji, jako jedyny w Polsce oferuje około 300 różnego rodzaju wykładów i ćwiczeń.
  2. Uniwersytet Jagielloński – studenci mogą sami kształtować swój program studiów. Swobodnie mogą dobierać sobie przedmioty i już od pierwszego roku rozwijać swoje zainteresowania. Na pierwszym roku istnieją również egzaminy obowiązkowe z takich przedmiotów jak: prawoznawstwo, logika, prawo rzymskie, prawo konstrukcyjne, historia prawa.
  3. Uniwersytet Jagielloński w Toruniu – nowoczesny charakter studiów, który obejmuje część fakultatywną wyboru przedmiotów. Studenci dzienni mają możliwość indywidualnego toku nauczania, gdzie studiują według spersonalizowanego programu.
  4. Uniwersytet imienia Adama Mickiewicza w Poznaniu – lider wśród szkól wyższych. Ma największy zbiór publikacji prawniczych, 220 tysięcy woluminów w tym również największy na świecie zbiór masońskich wydawnictw. Studenci mogą uczęszczać na koła zainteresowań m.in. Koło Nauk Penalnych lure et Facto lub Studenckie Koło Prawa Sportowego. Istnieje również możliwość odbywania studiów za granicą.