Kiedy możemy otrzymać zakaz opuszczania kraju?

Zakaz opuszczania kraju to jeden ze stosowanych w polskim prawie środków zapobiegawczych. Stosowany jest on wobec osób oskarżonych o popełnienie jakiegoś przestępstwa, tak aby z daną osobą można było w miarę szybko i łatwo się skontaktować, gdy będzie tego wymagała sytuacja. Równocześnie organ, który decyduje się na zastosowanie takiego środka może zatrzymać podejrzanemu paszport lub dowód osobisty, na czas trwania postępowania, aby mieć pewność, że zainteresowany nie ruszy się z miejsca i łatwo będzie można go odnaleźć w dowolnej chwili. Oczywiście takie środki stosuje się głównie wobec osób, które noszą się z zamiarem ucieczki z kraju, ponieważ są podejrzane o popełnienie poważnego przestępstwa i grozi im z tego tytułu surowy wyrok. Wtedy też nierzadko podejrzani decydują się na desperacką ucieczkę za granicę, a środek zapobiegawczy ma skutecznie temu przeciwdziałać.

Decyzja Sądu lub prokuratora

Decyzja o zakazie opuszczania kraju podejmowana jest z reguły przez Sąd, jednak w niektórych przypadkach taką decyzję może podjąć prokurator zwłaszcza, gdy śledztwo znajduje się na etapie postępowania przygotowawczego. Za złamanie takiej zasady grożą surowe konsekwencje prawne, a przy okazji jest to jasny dowód na to, że osoba podejrzana jest winna zarzucanego jej czynu, ponieważ w przeciwnym razie czekałaby na swój proces i nie miałaby po co uciekać, skoro w ten sposób jeszcze bardziej można sobie zaszkodzić. Jeśli organ zdecyduje się przy okazji na zatrzymanie dokumentu osoby podejrzanej, trzeba mieć świadomość tego, że taki dokument może zostać zatrzymany na maksymalnie 7 dni. Po tym czasie osoba podejrzana musi otrzymać swój dokument z powrotem.

Większe szanse na osadzenie winnego

Zastosowanie zakazu opuszczania kraju to bardzo dobre rozwiązanie, ponieważ tym samym zwiększa się prawdopodobieństwo tego, że osoba winna zostanie osadzona w więzieniu. Oczywiście czasami postępowania mogą trwać miesiącami, jednak wszystko zależne jest od charakteru badanej sprawy. Ważne jest to, aby osoby podejrzane cały czas były do dyspozycji organów ścigania, dzięki czemu będzie można w szybkim tempie rozwiewać wszelkie niejasności w sprawie, czy też uzupełniać zeznania na wypadek jakichś nowych okoliczności. Taki środek zapobiegawczy sprawdza się w wielu przypadkach, ponieważ osoby uciekające za granicę przed więzieniem potem są trudne do namierzenia, a tak organy ścigania nie spuszczają ich z oczu i mają je pod pełną kontrolą, dlatego osoba winna na pewno trafi do więzienia i zostanie w nim na długie lata, jeśli zostanie skazana za popełnienie jakiegoś poważnego przestępstwa.

Rozbój i jego konsekwencje prawne

Rozbój to bardzo poważne przestępstwo w polskim prawie, dlatego też kary za rozbój są dość surowe. Trzeba jednak mieć twarde dowody na to, że osoba podejrzana jest winna zarzucanego jej czynu, ale tym zajmują się już prokuratorzy oraz odpowiednie organy ścigania. Oczywiście rozbój można podzielić na dwie podstawowe wersje, a więc na rozbój bez użycia niebezpiecznego narzędzia oraz z użyciem niebezpiecznego narzędzia. To pierwsze przestępstwo jest dużo łagodniej oceniane przez Sąd, chociaż wiele zależy od tego, czy kradzież była poparta użyciem przemocy fizycznej, itd. Jeśli jednak używało się w tym przypadku niebezpiecznego narzędzia, to Sąd może uznać, że dana osoba działała z premedytacją i swój występek dokładnie zaplanowała.

Nawet 15 lat pozbawienia wolności

Biorąc pod uwagę rozbój ze szczególnym okrucieństwem można nawet żądać 15 lat pozbawienia wolności dla osoby, która dopuściła się takiego przestępstwa. W przypadku rozboju bez niebezpiecznego narzędzia maksymalny wymiar kary wynosi natomiast 12 lat. Przestępca nie trafi jednak do więzienia na mniej niż 2 lata, dlatego też udowodniona mu wina wiąże się z surowymi konsekwencjami prawnymi, a do rozbojów na terenie Polski dochodzi coraz częściej. Ważne jest też posiadanie dowodów z miejsca, w którym dokonano rozboju. Jeśli znajdują się tam działające kamery nie będzie problemów ze zidentyfikowaniem sprawców i odnalezieniem ich. Oczywiście wymiar kary może być bardzo zróżnicowany, wiele zależy tutaj od zachowania przestępcy przed Sądem, a więc np. czy wyrazi skruchę, itd. Wpływ na decyzję Sądu będzie miała też szkodliwość społeczna czynu, im wyższa szkodliwość tym większej kary przestępca może oczekiwać.

Przestępstwo przeciwko mieniu

Rozbój to dość poważna sprawa, ponieważ jest to jedno z najcięższych przestępstw przeciwko mieniu w ocenie polskiego prawa. Z racji tego przestępcy nie mogą liczyć na taryfę ulgową ze strony organów ścigania, jednak wiele zależy od zeznań pokrzywdzonego, od tego, co zostało konkretnie skradzione i jaka przemoc fizyczna została zastosowana. Jeśli ofierze skradzione zostaną wszystkie pieniądze, telefon komórkowy i zostanie ona pobita do nieprzytomności, wtedy osoby podejrzane o popełnienie tego przestępstwa mogą liczyć na bardzo surowy wyrok, a więc na przynajmniej kilka lat spędzonych w więzieniu. Jak widać wyraźnie warto się dwa razy zastanowić nad każdym swoim posunięciem, ponieważ jedna nieprzemyślana decyzja może spowodować, że najbliższe lata spędzi się w więzieniu mimo, że w wyniku swoich działań nie odniosło się żadnych korzyści. Takie przestępstwo jest traktowane przez organy ścigania priorytetowo.

Coraz częściej rozwiązujemy spory za pomocą mediacji

Kiedy konflikt między dwojgiem ludzi narasta w taki sposób, że niemożliwe jest porozumienie bez osób trzecich, należy poszukać pomocy na zewnątrz, najlepiej u specjalisty, i nie próbować rozwiązywać go na własną rękę, ponieważ sytuacja może się jedynie zaognić. Warto skorzystać z usług bezstronnego profesjonalisty, który wesprze obie strony konfliktu, pozwoli osiągnąć satysfakcjonujące rozwiązanie i zakończy spór.

Czym jest mediacja?

Mediacja to świadomy i pozasądowy sposób rozwiązywania konfliktów z udziałem obiektywnego mediatora, który pomaga stronom osiągnąć zadowalające rozwiązanie sporu. Decyzja o podjęciu mediacji jest dobrowolna, dlatego można zrezygnować z procesu na każdym etapie, podobnie w przypadku mediatora. Gdy nie spełnia oczekiwań stron lub wypełnia swoje obowiązki niezgodnie z przyjętymi normami, można zmienić mediatora. Aby zostać mediatorem należy mieć ukończone 26 lat, biegle posługiwać się językiem polskim, posiadać obywatelstwo polskie, wykazać niekaralność i pełnię praw cywilnych i obywatelskich.

Kto może skorzystać z mediacji?

Mediacje przeznaczone są dla osób, które nastawione są na rozwiązanie problemów. Ta metoda nie sprawdzi się w przypadku ludzi konfliktów, skoncentrowanych na szukaniu winnego czy nieskorych do kompromisów. W przypadku dwóch uczestników, obie strony powinny dążyć do uzyskania rozwiązania. Nie przynoszą efektów skrajnie przeciwstawne postawy takie jak: bierność i aktywność. Mediacja to również samodzielne podejmowanie decyzji, czego trzeba być świadomym w trwającym procesie . Mediator nie narzuci gotowego rozwiązania, które powinno być wynikiem pracy obu zainteresowanych stron. Pożądana postawa to taka, która pomimo trudnej, konfliktowej sytuacji, potrafi empatycznie dostrzec rację oponenta.

Jakie konflikty można rozwiązać przy pomocy mediacji?

Najczęściej zgłaszane konflikty, rozwiązywane za pomocą mediacji to: spory o odszkodowanie, trudności z uzyskaniem zapłaty ( po upływie wyznaczonego terminu ), spory i skargi konsumenckie, konflikty na linii pracodawca-podwładny, konflikty sąsiedzkie, konflikty rodzinne oraz sprawy karne. Najpopularniejsze sprawy dotyczą spraw małżeńskich, w tym podziału obowiązków rodzicielskich i majątku.

Rosnąca popularność mediacji.

Największą zaletą mediacji jest czas oraz koszt, które są krótsze i tańsze niż sprawy sądowe. Podjęcie mediacji może wynikać ze wspólnej decyzji stron lub nakazu sądowego (co jest częstym zabiegiem stosowanym dla odciążenia sądów). Badania pokazują, że wypracowanie własnych rozwiązań sprzyja podtrzymywaniu postanowień (np. w sprawie opieki rodzicielskiej).

Czy posiadanie dopalaczy stanowi przestępstwo?

Czy posiadanie dopalaczy stanowi przestępstwo?

Na przełomie ostatnich lat na świecie możemy zauważyć niesamowity wzrost popularności tzw. dopalaczy. Dopalacze to nic innego jak substancje psychoaktywne mające na celu stanowić alternatywę dla restrykcyjnie zakazanych, klasycznych narkotyków. Cały problem tkwiący w dopalaczach to ich stały rozwój – mimo ciągłego delegalizowania substancji chemicznych stanowiących podstawę dopalaczy chemicy co rusz syntezują kolejne związki, dzięki czemu omijają kodeks prawny.
Nie da się ukryć, że przeciwdziałanie narkomanii prężnie wpływa na delegalizację substancji powszechnie uznawanych za niebezpieczne, jednakże rozwój kolejnych dopalaczy jest na tyle szybki, że nie ma możliwości nadążyć z zakazywaniem posiadania oraz używania poszczególnych substancji. Właśnie stąd, stawiając pytanie – czy posiadanie dopalaczy stanowi przestępstwo – odpowiedź jest ambiwalentna – i tak i nie.

Jedno wiązanie zmienia wszystko

Mimo, że dopalacze są skrupulatnie eliminowane ze społeczeństwa, chemicy nie potrzebują nadmiernej wiedzy ani umiejętności, aby przywrócić dopalacz na rynek w nieco zmienionej postaci, która nie kwalifikuje się do substancji zakazanych – stąd przez krótki okres po wypuszczeniu nowego narkotyku na rynek jest on legalny i ogólnodostępny. W takim przypadku nie ma mowy o popełnieniu przestępstwa w przypadku posiadania substancji – sytuacja będzie jednak w pełni odwrotna w przypadku udostępniania dopalaczy osobom trzecim, ponieważ nie jest to kwalifikowane jako posiadanie, lecz jest traktowane jako handel, za który oskarżonemu może grozić kilka lat bezwzględnej kary więzienia. Dopalacze dostępne w różnych punktach oferujących je pod przykrywką talizmanów na szczęście, bądź innych wymysłów są zazwyczaj na czasie, tj. są legalne. Nie zmienia to jednak faktu, że dopalacz który jeszcze dziś jest legalny, pojutrzem może stanowić podstawę do aresztowania wynikającą ze złamania prawa poprzez posiadanie substancji powszechnie uznanej za nielegalną.

Legalne narkotyki – czy warto?

Żadną sztuką jest rozpisywanie się na temat szkodliwości substancji psychoaktywnych – tym bardziej jeśli mówimy o dopalaczach, których skład jest z reguły nieznany, a ewentualne przedawkowanie w minimalnej ilości może być tragiczne w skutkach. Z substancjami psychoaktywnymi jest jak z restrykcyjną dietą – zawsze wychodzi na zdrowie, kiedy „wiesz co jesz”. O ile posiadanie ogólnodostępnych dopalaczy nie jest zakazane, ponieważ odpowiedzialność spadałaby na dystrybutorów, którzy są biegli w aktualnym prawie antynarkotykowym, jednak nie ma żadnej pewności, że na przełomie kilku miesięcy substancje, które dziś są w pełni legalne zostaną zdelegalizowane, co sprawi, że posiadanie nawet najmniejszej ilości środków psychoaktywnych skutkuje konsekwencjami prawnymi – od rozprawy sądowej, po wyrok skazujący.

Jakie wyróżnia się funkcje prawa karnego?

Prawo karne ma za zadanie rozpatrzenie odpowiedzialności karnej obywatela za popełnione przez niego czyny zabronione prawnie. Prawo karne pełni pięć istotnych funkcji, które powinny być rozpatrywane jako pewna całość.

       Jakie wyróżnia się funkcje prawa karnego? 

Prawo karne pełni funkcje, które mają związek ze społecznym poczuciem sprawiedliwości czy ochroną prawa. Do takich funkcji zalicza się takie role prawa karnego jak:

  • funkcja ochronna, która określa pojęcie dobra prawnego, dzięki czemu wiadome jest jakie dobra podlegają ochronie;
  • funkcja sprawiedliwościowa, która zawiera w sobie element odwetu, zapewnia sprawiedliwość poprzez ukaranie sprawcy czynu zabronionego przez prawo;
  • funkcja gwarancyjna to zasada która zawiera w sobie podstawowe zasady prawa karnego, czyli
  1.  nullum crimen sine lege poenali(nie ma przestępstwa bez ustawy karnej),
  2.  nulla poena sine lege(nie ma kary bez ustawy),
  3.  lex retro non agit(prawo nie działa wstecz).
  • funkcja kompensacyjna(naprawcza), czyli taka, która potwierdza konieczność naprawienia szkody wyrządzonej pokrzywdzonemu przez sprawcę przestępstwa;
  • funkcja prewencyjna, która zawiera w sobie zapobieganie przestępstwu poprzez prewencję indywidualną(zastosowanie prawa karnego wobec sprawy przestępstwa) oraz prewencję generalną(poprzez ukazanie społeczeństwu, że żaden czyn zabroniony nie pozostanie bez kary).

                 Pozostałe funkcje prawa karnego

Najważniejszy jest przekaz wszystkich tych funkcji, które stanowią, że karze podlega tylko osoba, która dopuści się czynu zabronionego przez obowiązującą ustawę. Jednakże nikt nie zostanie uznany winnym dopóki jego wina nie zostanie potwierdzona prawomocnym wyrokiem sądu. Zasady te mają na celu zapobieganiu popełnienia przestępstwa poprzez niepobłażanie niepożądanym zachowaniom. W teorii wyróżnia się również jeszcze inne funkcje jak resocjalizacyjna(sprawca ma wpajane wartości przyjęte w społeczeństwie) czy jurydyczna(która stanowi, że sprawca może kalkulować czy przestępstwo mu się opłaca, gdy istnieje duża wykrywalność danego rodzaju przestępstw lub wysokość kary za przestępstwo).

Do pozostałych ról prawa karnego można jeszcze zaliczyć funkcję afirmacyjno-motywującą(zakreśla podstawowe standardy zachowania człowieka), nullum crimen siene culpa(czyli nie ma przestępstwa bez winy) i inne. zasady  te mają na celu przede wszystkim zapewnienie, że kara musi odpowiadać wadze szkodliwości społecznej czynu. Funkcje te wskazują wyraźnie co jest przestępstwem i jakie ary grożą za jego popełnienie. Dzięki tym funkcjom prawo karne może zaspokoić społeczne poczucie sprawiedliwości naruszone w wyniku  naruszenia lub zagrożenia odpowiedniego dobra prawnego.

Wezwanie w formie świadka – brak stawiennictwa

Po otrzymaniu wezwania w charakterze świadka mamy obowiązek stawić się na przesłuchanie w miejscu i o czasie wyznaczonym w wezwaniu. Mało tego. Naszym obowiązkiem będzie także pozostanie do dyspozycji sądu, do czasu, aż zostaniemy z niego zwolnieni.

Należy też pamiętać o tym, że wezwanie musi być dostarczone z godnie z obowiązującymi przepisami. W innym wypadku nikt nie będzie miał prawa wyciągać konsekwencji, jeśli nie pojawiły się na rozprawie.

Jako prawidłowo doręczone uznaje się doręczenie wezwania za pokwitowaniem, za pośrednictwem policji, poczty, czy gońca sądowego.

Zawiadomienie wysłane listem poleconym, przykładowo za pośrednictwem poczty, zawsze posiada zwrotne potwierdzenie odbioru. Na nim należy złożyć swój podpis, a także wpisać dokładną datę.

W zawiadomieniu znajdziemy sygnaturę sprawy, adres sądu, w którym mamy stawić się na rozprawę, a także datę godzinę i numer sali.

Poza ogólnymi informacjami znajduje się tam także pouczenie dotyczące praw i obowiązków świadka, które koniecznie należy przeczytać.

W przypadkach nagłych dopuszcza się także wezwanie świadka w formie telefonicznej, lub za pomocą faksu.

Jeśli wyznaczony termin będzie kolidował z obowiązkami świadka, to osoba wezwana ma obowiązek usprawiedliwić swoją nieobecność. Najlepiej zrobić to telefonicznie. Należy wtedy zadzwonić do sekretariatu sądu bądź prokuratury i podać przyczynę i ustalić nowy termin złożenia zeznań. Z całego przebiegu rozmowy zostanie sporządzona notatka urzędowa i dołączona do akt.

Można również przesłać pocztą list, który będzie zawierał usprawiedliwienie. Może to być np. dowód zakupu biletu w tym terminie, bądź inny dowód potwierdzający niestawiennictwo.

Jeśli przyczyną naszej nieobecności jest choroba należy dostarczyć odpowiednie zwolnienie lekarskie wystawione przez lekarza biegłego, który będzie posiadał pozwolenie do wystawiania takich zaświadczeń. Lista tych lekarzy dostępna jest w sądach, bądź na ich stronach internetowych.

Jeśli natomiast nie usprawiedliwimy swojej nieobecności świadek może zostać ukarany karą początkową. Są nimi:

  • kara pieniężna, o wysokości do 10 000 zł,
  • zatrzymanie i przymusowe doprowadzenie świadka przez policję,
  • aresztowanie porządkowe, dokonywane jest, gdy świadek wielokrotnie nie stawia się na wezwanie bez usprawiedliwienia, bądź wtedy, gdy dwie wcześniej wymienione kary nie przyniosły zamierzonych oczekiwań. Może zostać zastosowana na okres nie dłuższy, niż 30 dni.

Warto zapamiętać, że karę pieniężną sąd uchyli, jeśli ukarany za niestawiennictwo dostatecznie się usprawiedliwi. Usprawiedliwienia należy dokonać w ciągu siedmiu dni od daty potwierdzającej doręczenie postanowienia o karze pieniężnej.

Jeśli celowo nie odbierzemy korespondencji ściagniemy sobie na głowę poważny problem. Po dwóch nieudanych próbach dostarczenia pisma, sąd uzna, że wezwanie zostało prawidłowo doręczone.

Elektroniczny Krajowy Rejestr Karny- spore ułatwienie

Osoby skazane prawomocny wyrokiem sądu nawet po wyjściu z zakładu karnego mogą odczuwać spore konsekwencje swojego czynu. Nie mowa tutaj o tym, co rozumiane jest jako społeczna dolegliwość (chodzi o to jak ludzie odbierają osoby skazane i o to, że często starają się ograniczać informację o nich do minimum). Częstokroć pracodawcy w określonych branżach potrzebują uzyskać zaświadczenie o niekaralności. Szczególnie ważne jest to w sytuacjach, w których dana osoba popełniła przestępstwo na szkodę małoletniego (najczęściej z wykorzystaniem przemocy lub groźby bezprawnej) lub przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Możliwości (a przede wszystkim chęci) zatrudniania takich osób są bardzo ograniczone. Do kategorii przestępstw, które także oddziaływują na sytuację sprawcy po opuszczeniu murów zakładu karnego, jest także przestępstwo z art. 233 Kodeksu Karnego (zaświadczenie nieprawdy lub zatajenie prawdy). Osoba skazana może liczyć jednak na zatarcie skazania, co jest szczegółowo regulowane w samym Kodeksie Karnym.

Informacje o skazaniu

Samo potwierdzenie faktu bycia skazanym lub nie, wydaje się nie spełniać swojej funkcji (zwłaszcza jeżeli chodzi o osobę, która popełniła w swoim życiu przestępstwo normowane w art. 233 Kodeksu Karnego). Państwo daje możliwość oficjalnego potwierdzenia tych faktów. Zaświadczenie takie wydaje się na podstawie danych zawartych w Krajowym Rejestrze Karnym. Do tej pory, by uzyskać takie zaświadczenie należało udać się do odpowiedniej placówki i uiścić stosowną opłatę. Dzisiejsze możliwości pozwalają jednak na skrócenie całej procedury, co też świadomie ustawodawca wykorzystał tworząc Elektroniczny Krajowy Rejestr Karny. Jak sama nazwa wskazuje, uzyskanie informacji następuje z wykorzystaniem internetu, co wydaje się bardzo dobrym pomysłem. Całość funkcjonuje od 1 lipca, więc niedługo. Wystarczy wejść na specjalną platformę internetową i wykonywać dalsze wskazania. Znacznie przyspiesza to cały proces.

Dodatkowe korzyści

Oprócz sporej oszczędności czasu, Elektroniczny Rejestr Karny sprawia także, że opłaty za wydanie zaświadczenia są o wiele niższe. Możliwe jest uzyskania zaświadczenia jedynie w formie elektronicznej, co także znacznie zmniejsza koszty. Elektroniczne zaświadczenie dostępne jest jedynie za pomocą samej platformy, co znacznie podwyższa wiarygodność takiego zaświadczenia. Zmianę należy oceniać oczywiście pozytywnie i stanowi ona wyraz troski ustawodawcy o to, by same działania były szybkie i nie sprawiały problemu zarówno obywatelom jak i oczywiście urzędnikom. Z pewnością forma ta będzie coraz częściej wykorzystywana przez osoby potrzebujące odpowiedniego zaświadczenia. 

Stalking – niebezpieczna zabawa czy przestępstwo?

Stalking może być zabawą dla stalkera, ale nigdy dla osoby prześladowanej. Nękanie drugiego człowieka nie jest niczym pozytywnym. Uczucia ofiary mogą być bardzo negatywne a wręcz doprowadzić ją do załamania nerwowego bądź samobójstwa. Jak rozpoznać stalkera oraz jak bronić się przed jego toksycznym zachowaniem?


Czym jest stalking?

Stalking jest nękaniem jakieś osoby. Najczęściej przydarza się to celebrytom, gdy ich fani podążają wszędzie za nimi. Jednak przeciętni ludzie także mogą mieć taki problem! Stalker może prześladować każdego. Polski kodeks karny podaję taką definicję stalkingu: uporczywe nękanie powodujące uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia lub istotne naruszenie prywatności.

Przykładowe zachowania stalkera:

  • ciągłe obdarowywanie prezentami
  • nieustające odwiedziny
  • podążanie wszędzie za ofiarą
  • nieustające wysyłanie SMS-ów bądź e-maili
  • natarczywe wydzwanianie

Uczucia osoby prześladowanej

Osoba prześladowana czuje się przytłoczona stalkerem. Wywołuje to w niej lęk i stres co długofalowo może prowadzić do nerwic, depresji, napadów lęków, fobii społecznej itd.

Kto może być stalkerem?

Stalkerem może być normalna zdrowa osoba, która po prostu ma takie „hobby”, aby nękać ludzi. Jednak najgroźniejsi są ludzie chorzy psychicznie którzy mogą być nieobliczalni ze swoim zachowaniem. Nigdy nie możemy być pewni tego, co zrobi stalker. Nękanie innych ludzi nie jest czymś normalnym i dlatego warto być czujnym w takich sytuacjach…

Jak się bronić?

Nękanie, czyli stalking jest czynem karalnym. Trzeba z nim walczyć a sprawę zgłosić na policję! Najlepiej, jeśli ofiara zbierze dostępne materiały dowodowe takie jak: wiadomości e-mail bądź inne wiadomości przesłane przez jakiś komunikator internetowy, listy, nagrania audio bądź wideo nękania przez stalkera. Pomocne będą zeznania świadków. Jeśli boimy się danej osoby, to warto chodzić wszędzie z jakimś znajomym i najlepiej nie zapuszczać się w odludne miejsca. Nigdy nie wiadomo co może tkwić w głowie stalkera, więc nie warto niepotrzebnie ryzykować.

Podsumowanie

Czy stalking to niebezpieczna zabawa, czy przestępstwo? Wiemy już, że jest to czyn prawnie karalny w Polsce. Stalkerem jest osoba, która nas nęka w różny sposób. U ofiary wywołuję to strach i lęk, który może być tragiczny w skutkach, jeśli się czegoś nie zrobi. Zawsze można sprawę zgłosić na policję po zebraniu potrzebnych dowodów. Gdy lękamy się o siebie, to warto zadbać o towarzystwo kogoś do ochrony (najlepiej jakiś postawny mężczyzna) oraz unikać miejsc odosobnionych. Nigdy nie wiadomo czy stalker nie jest osobą chorą psychicznie – nie mamy gwarancji tego, jak może się zachować.

Ustawa o IPN – garść informacji

Na przełomie stycznia i lutego 2018 roku wybuchł międzynarodowy skandal związany z uchwaleniem w Polsce nowej ustawy o IPN. Co znalazło sięw tej ustawie? Dlaczego wzbudziła ona takie kontrowersje i jakie mogą być ich następstwa?

Czego dotyczy ustawa?

Głównym założeniem nowej ustawy jest karanie za niezgodne z faktami przypisywanie Polakom zbrodni popełnionych w okresie II wojny światowej. Od teraz stwierdzenia dotyczące udziału Polski w holokauście i innych zbrodniach popełnianych przez III Rzeszę Niemiecką mają być karane grzywną lub więzieniem. Ustawa ma nie obejmować działalności naukowej i artystycznej, a kwestię zakwalifikowania jej jako takiej pozostawia się Instytutowi Pamięci Narodowej.

Druga część ustawy, choć budzi mniejsze emocje, również jest obiektem sporu i przyczyną napięcia międzynarodowego. Dotyczy ona zakazu promowania w Polsce Banderyzmu i popełnionych przez ukraińskie bojówki zbrodni na Wołyniu i w innych wschodnich częściach kraju.

Kontrowersje i spór dyplomatyczny

Zdaniem przeciwników ustawy jest ona zamachem na wolność słowa oraz negowaniem faktów historycznych. Nie ma wątpliwości, że w czasie II wojny światowej część obywateli polskich czynnie wspierała poczynania nazistów. Przedstawiciele Izraela jak i wielu polskich komentatorów są zdania, iż od teraz również o takich przypadkach nie będzie można mówić bezkarnie. Partia rządząca odpiera te zarzuty twierdząc, iż doszło do nieporozumienia, a ustawa nie ocenzuruje dyskusji dotyczącej najciemniejszych stron polskiej historii. Uważają oni, że ustawa ma na celu przede wszystkim walkę z nazywaniem nazistowskich obozów koncentracyjnych polskimi obozami śmierci. Niemniej jednak, pojęcie to nie pojawia się w treści ustawy ani razu co budzi pewne wątpliwości co do wiarygodności rządzących.

Ustawie o IPN mocno sprzeciwia się Izrael, lecz obojętne nie są również Stany Zjednoczone. Niewątpliwie, dobre stosunki dyplomatyczne Polski z ważnymi partnerami zostały w ciągu kilku dosłownie dni mocno nadszarpnięte. Trudno oczekiwać szybkiej ich poprawy, gdyż prezydent podpisał już ustawę, którą teraz zatrzymać może już tylko Trybunał Konstytucyjny. Znajdujący się jednak w rękach partii rządzącej organ władzy sądowniczej raczej nie sprzeciwi się swoim zwierzchnikom, którzy są zdecydowani, aby wprowadzić ustawę w życie.

Najbliższe tygodnie i miesiące pokażą, czy uda się załagodzić jeden z największych polskich sporów dyplomatycznych ostatnich 30 lat. Odpowiedzialność spoczywa teraz po stronie ustawodawców, którzy muszą wykazać się niewiarygodnymi umiejętnościami dyplomatycznymi,  Wydaje się jednak, że bez chęci dialogu i pewnych ustępstw z ich strony nie ma szans na zażegnanie konfliktu, na którym z pewnością najbardziej cierpi Polska.

Jak się bronić przed przemocą psychiczną?

Przemoc psychiczna jest równie bolesna, co przemoc fizyczna, dlatego też osoby borykające się z takim problemem powinny jak najszybciej reagować i zgłosić się do odpowiednich instytucji. Oczywiście z przemocą psychiczna można sobie radzić na wiele sposobów. Przede wszystkim przydatna okaże się zmiana otoczenia, z toksycznego, na jakieś neutralne. Na samym początku należy zdać sobie sprawę z tego, że partner znęca się nad daną osobą psychicznie i to może sprawić, że taki człowiek nie będzie funkcjonował poprawnie w społeczeństwie. Takie sytuacje się zdarzają, gorzej jeśli w związku jest też dziecko, które na pewno ucierpi na takich toksycznych relacjach. Pierwszym krokiem do uzdrowienia sytuacji jest oczywiście zmiana partnera i porzucenie dotychczasowego. Dla niektórych osób jest to bardzo trudny krok, ale za to bardzo ważny.

Udanie się do psychologa

Problemy z własnymi emocjami nie biorą się znikąd. Zła kondycja psychiczna człowieka może doprowadzić do różnych tragedii, m.in. do tego, że człowiek popadnie w depresję, czy też będzie myślał o samobójstwie. Z racji tego warto udać się czasami do psychologa, który jest specjalistą mogącym pomóc ludziom w każdym wieku. Trzeba jednak takiemu specjaliście dokładnie nakreślić problem, jego źródło oraz opowiedzieć o towarzyszących emocjach. Na pewno takiej przemocy psychicznej nie można się poddawać, ponieważ wtedy człowiek może się do tego przyzwyczaić i trudno będzie mu zerwać toksyczną więź z partnerem. Z racji tego warto zgłosić też takie zachowania do odpowiednich organów, można udać się na policję, do opieki społecznej, itd. Istnieje wiele sposobów na to, aby w końcu powrócić do normalnego funkcjonowania, ale osoba broniąca się przed przemocą psychiczną musi chcieć takich zmian i się ich nie obawiać, wtedy wszystko może się zmienić na lepsze.

Znalezienie wsparcia w bliskich

Osoba dręczona psychicznie na pewno jest bezsilna, nie wie co ma ze sobą zrobić i na jakie kroki się zdecydować. Taki stan bezsilności i bezradności pogłębia się, gdy taka osoba jest pozostawiona sama sobie, dlatego też warto poszukać wsparcia w bliskich, co może się niezwykle opłacić. Rodzina na pewno wielu osobom pomoże wyjść z dołka psychicznego i zmienić sytuację, która będzie miała miejsce w bliskim otoczeniu osoby, która będzie potrzebowała takiego wsparcia. Z rodziną u boku można zmienić całe swoje życie, pozbyć się dręczyciela ze swojego życia i postarać się o to, aby w przyszłości taka osoba nie dręczyła psychicznie innych osób. Przemoc psychiczna może być stosowana zarówno w stosunku do kobiet, jak i do mężczyzn, jednak absolutnie nie można się na nią godzić.